“Een prachtige Spaanse regio, nét boven Portugal”, dat is de zin die ik tientallen keren heb moeten herhalen, telkens ik de verbazing op de aangezichten van familie en vrienden aanschouwde wanneer ik over mijn nakende kampeeravontuur begon. Galicië is klaarblijkelijk een relatief onbekende regio van Spanje, maar Jezus… wat is het mooi daar. Een streek die bovendien heel erg geschikt is voor een onvergetelijke kampeertrip, werd me ingefluisterd door ingewijden. Meer had ik niet nodig om met mijn camper zuidwaarts te trekken en (speciaal voor jullie, uiteraard) de proef op de som te nemen. Deze reportage neemt jullie mee op deze zonovergoten ontdekkingstocht door een regio die betovert met haar rijke historie, ongekende natuurpracht en unieke charme.

Na een tocht van zo’n 1.700 km heet een afgeleefd bord langs de kant van de weg ons welkom op onze bestemming. ‘Bienvenidos a Galicia’. Ik glimlach naar de snurkende viervoeter naast me. We hebben het gehaald. Een guitige zon verwelkomt ons en ik kies voor sfeervolle Spaanse radiomuziek om ons tijdens het laatste gedeelte van de route, rechtdoor het Galicische binnenland, te begeleiden.

De eerste indrukken van de regio zijn veelbelovend. Al snel word ik verleid door een betoverend landschap van weelderig groen, dat zich uitstrekt over glooiende heuvels en dichte bossen. Je merkt aan alles dat de streek doordrenkt is van geschiedenis, een plek waar schilderachtige dorpjes en oude stenen kerken stille getuigen zijn van een rijk verleden.

In dit land waar kabbelende rivieren door de talrijke valleien slingeren, lijkt de tijd tot rust gekomen. Wij daarentegen zetten onze reis voort naar de westkust, waar het geluid van krachtige golven die breken op scherpe rotsen en neerslaan op okergele zandstranden, ons lijkt te roepen.

De vingers van de oceaan

Het profiel van de westelijke kuststrook van deze mystieke streek wordt getypeerd door stevige inhammen. Ze worden ook wel de vingers van de oceaan, of in de lokale taal ‘rías’, genoemd. Ik kies ervoor om een stuk van de zuidelijkere Rías Baixas te bezoeken tijdens deze trip, oftewel het stuk tussen Corrubedo en Fisterra, een kustroute van zo’n 150 km. Ik geef ridderlijk toe dat de belofte van paradijselijke stranden, een mild klimaat, en mijn voorliefde voor verse schelpdieren daar wel voor iets kan tussen zitten. Geeft u me ongelijk?

In tegenstelling tot de Portugese kustlijn met zijn steile kliffen, waar de oceaan woest tekeer kan gaan, tref je hier eerder kalme wateren aan. Het is daarom een belangrijk gebied voor de schelpdierenteelt, met name voor de mosselcultuur, maar de streek staat ook bekend om zijn pittoreske landschappen, historische vissersdorpen, en prachtige baaien.

We staan te popelen om onze benen (en poten) te strekken en trekken onmiddellijk naar het startpunt van ons kampeeravontuur, het duingebied van Corrubedo. Gelegen aan de zuidkant van de Ría de Muros e Noia, de zeearm die de komende week niet van onze zijde zal wijken, herbergt dit nationale park niet alleen grote zandduinen, maar ook natte gebieden met zoetwaterlagunes en zoutmoerassen.

Zijn meest opvallende troef is de enorme Duna de Corrubedo, een zandduin die kan variëren in vorm en positie, afhankelijk van de wind. Dit dynamische karakter geeft een voortdurende verandering aan het landschap. Vanuit de lucht lijkt het nationaal park een surrealistisch spektakel van kleine riviertjes die kronkelend uitmonden in een prachtige lagune die op zijn beurt zijn weg vindt naar de oceaan. Ik leg mijn drone opzij, trek mijn zwemshort aan en plons in het warme water van de lagune. Ahh, wat voelt het heerlijk om in Galicië te zijn.

Mar adentro

Van het rustgevende Parque Natural de Corrubedo, met zijn fluisterende duinen, zet ik mijn reis voort naar As Furnas. Hier, waar de golven in een eindeloze cadans tegen de kust aan smakken, vind je enkele stranden die meer zijn dan alleen een streling voor het oog. As Furnas, bekend om zijn consistente surf, trekt daarom zowel zonnekloppers als liefhebbers van de sport aan.

Bij aankomst zie ik enkele andere camperbusjes staan, genesteld tussen de naaldbomen die schaduw en gezelligheid bieden dankzij gemeenschappelijke picknicktafels. Het strand is een toonbeeld van de Galicische kust: breed, open, en een beetje wild, een canvas waarop de natuur haar eigen verhaal schildert. Dat wordt ook geïllustreerd door de messcherpe rotsen, geërodeerd door eeuwenlange golfslag, die het ene van het andere strand scheiden.

De volgende ochtend maakt een lokale surfschool zich klaar voor de dag. “De beste golven?” vraag ik, terwijl ik mijn wetsuit aantrek. De instructeur wijst naar het westen en zegt met een knipoog: “Volg het schuim.” Het is niet moeilijk te geloven dat dit dezelfde golven zijn die ook Ramón Sampedro, een voorname Galicische schrijver en zeevaarder, ooit trotseerde.

Sampedro’s tragische verhaal echoot nog steeds in de wind van As Furnas. Nadat hij hier verlamd geraakte door een duikongeval, werd hij een van ‘s werelds meest bekende pleitbezorgers van euthanasie. De wondermooie film ‘Mar Adentro’, waarin Javier Bardem de rol van Sampedro vertolkt, blijft een inspirerend werk en een reden waarom tal van dagjestoeristen As Furnas bezoeken.

Tegen de avond, als de surfplanken zijn opgeborgen en de laatste zonnestralen de hemel in een oranje gloed zetten, verplaats ik me naar een kampeerplek langs het strand. De geur van gegrilde sardientjes drijft uit de chiringuitos (de strandbarretjes) die in de zomer de dorstige zielen verwelkomen.

De nacht valt, en de sterren lijken een verhaal te vertellen dat alleen de Atlantische Oceaan kent. In de verte klinkt het gelach van medekampeerders – een symfonie van blijdschap en vrijheid. Het is duidelijk, As Furnas is een hoofdstuk in ieders reisverhaal waar je niet graag een einde aan maakt. Ik besluit dus ook enkele dagen te blijven.

Echo’s uit het verleden

In de vroege ochtenduren, wanneer de zon nog schuchter over de horizon gluurt, rijd ik langs de kust naar Castro de Baroña. De ruïnes hier, gebeeldhouwd door de handen van een lang vervlogen volk, getuigen van een rijk en oud verleden en kijken uit over over een prachtige baai. Ik loop tussen de stenen door die ooit huizen en forten waren, en kan de verhalen van vroeger bijna horen.

Met het beeld van het verleden nog vers in mijn geheugen, vervolg ik mijn weg naar Porto do Son. Het is een plaats die geen poespas kent, een eenvoudig vissersdorpje waar de boten wiegen op het ritme van de getijden en waar de middagzon de vissers begeleidt op hun terugkeer naar de haven. Een kort bezoek volstaat om de serene eenvoud van het Spaanse dorpsleven in te ademen. En dat kan uiteraard niet zonder te nippen van een deugddoende café con leche.

De weg leidt mij verder naar Noia, een stad die de voetstappen van pelgrims ontvangt op weg naar Santiago de Compostela. De historische straatstenen, geflankeerd door gotische gevels en romaans versierde kerken, verklappen een eeuwenoude geschiedenis van devotie. De vele aankondigingen van festiviteiten en religieuze optochten onthullen bovendien het levendige karakter van het katholicisme in deze regio tot op de dag van vandaag.

Terwijl de avond valt, vind ik rust op een vredige parkeerplaats bij een uitkijkpunt over de Ría de Muros e Noia. Ik laat me in slaap wiegen door het zachte geluid van kabbelend water en vertrek onder een heldere hemel naar dromenland met het dankbare gevoel dat ik deel mag uitmaken van het verhaal van Galicië, een verhaal zo oud als de sterren boven mij.

Zeevruchten en zeezichten

Na het ontwaken zet ik mijn avontuur verder naar Muros, een charmant vissersstadje zo’n 30 kilometer verder westwaarts. Muros is een trekpleister voor Spanjaarden, vooral in de zomer, vanwege zijn sfeervolle haven en de schoonheid van het kleine, historische centrum. Vandaag bruist Muros van het leven. Het is weekend en Spanjaarden houden ervan om dan uitgebreid te gaan tafelen. Aangepord door de heerlijke geuren die door de steegjes waait, beslis ik me neer te vleien op een leuk terrasje en te genieten van dé lokale specialiteit: zeevruchten. Een culinair hoogtepunt voor elke liefhebber van goede smaken.

Met een gevulde buik reis ik verder naar Monte e Lagoa de Louro, een adembenemende combinatie van berg en lagune. Volgens de legende verdween er een dorp in dit watergebied en was de berg Louro in de oudheid een zonnetempel, net als Kaap Fisterra waar we later naartoe trekken. Het aanpalende strand, Praia de Area Maior, gekend omwille van zijn surfmogelijkheden, biedt een spectaculair uitzicht op Monte Louro. Deze imposante berg, die driekwart omringd is door de oceaan, torent boven het landschap uit en biedt vanaf zijn top een indrukwekkend panorama op de omgeving. Hier breng ik de rest van de dag door, genietend van de neergaande avondzon en het geweldige uitzicht, al mijmerend over de natuurlijke schoonheid van deze plek.

Het oneindige strand

Ik vervolg mijn tocht richting Carnota, enkele kilometers verderop. Deze adembenemende baai, bekend om het grootste strand van Galicië, spreidt zich uit over maar liefst zeven kilometer. De uitgestrektheid van dit gebied, met zijn moerassen en duinen, vormt een toevluchtsoord voor talrijke trekvogels en inheemse flora. Het water is kristalhelder, met een kleurenpalet variërend van turkoois tot diepblauw, omringd door fijn, wit zand. De kalme zee en de weidse horizon zorgen voor een onvergetelijk schouwspel. Het is geen wonder dat dit strand is opgenomen in de top 100 van mooiste stranden ter wereld door het Duitse tijdschrift ‘Traum Strände’. Ik geniet van een lokale specialiteit: pulpo, oftewel octopus, die de eenvoudige maar voortreffelijke smaken van de Galicische zeevruchten perfect belichaamt.

Mijn kampeerplek voor de nacht is aan de noordzijde van de baai van Carnota, bij Praia da Insuela. Deze afgelegen locatie biedt een fantastisch panoramisch uitzicht over de wijde baai. Het is werkelijk de ideale plek om te kamperen: verborgen en kalm, maar ook wondermooi. De helderheid van het water, de rustige omgeving en de afgelegen baaitjes in de buurt zorgen voor een paradijselijk gevoel. Die avond ervaar ik, in het bijzijn van medekampeerders, een magisch spektakel van vallende sterren, terwijl de aarde door de Perseïden-meteorenzwerm trekt. Dit voelt magisch.

Ik laat me vertellen dat in dit gebied soms het fenomeen van fluorescerend water voorkomt, veroorzaakt door bepaalde soorten plankton die licht uitstralen wanneer ze worden verstoord. Helaas had ik niet het geluk om dit zeldzame natuurwonder te kunnen aanschouwen tijdens mijn bezoek. “Je kan ook niet altijd zoveel chance hebben”, denk ik bij mezelf, terwijl ik staar naar het stille water.

Een klim naar adembenemende uitzichten

Vooraleer ik het laatste traject van mijn tocht aanvat, overtuigen enthousiaste locals me om hun favoriete wandelroute te proberen. De uitdaging? Het beklimmen van Monte Pindo, een imposante bergreus die trots 627 meter hoog naast de oceaan uittorent. Deze klim is zeker geen walk in the park en vereist een stevige dosis energie en conditie, maar de belofte van onvergetelijke uitzichten lokt me naar boven.

Van die beslissing zou ik geen spijt hebben, want de stevige inspanning wordt beloond met een betoverend vergezicht over de Atlantische Oceaan en -aan de andere kant – het weelderig groene, heuvelachtige binnenland van Galicië. Vanaf de top, terwijl de zon langzaam ondergaat en de oceaan baadt in een zee van goud, beleef ik het absolute hoogtepunt van mijn reis – een moment van pure betovering en onvergetelijke schoonheid. Dit is waarom ik zo hou van reizen.

Ik begin te beseffen dat mijn avontuur bijna tot een einde komt. Maar ik beslis nog een kleine omweg naar de Fervenza do Ezaro te maken, een waterval  van ongeveer 40 m hoog waar de natuur haar kracht en schoonheid in volle glorie toont. Wat de Fervenza do Ezaro zo bijzonder maakt, is niet alleen haar indrukwekkende val van de rivier Xallas door rotsachtig terrein, maar vooral het feit dat ze quasi direct in de zee uitmondt. Dit is een zeldzaam fenomeen in Europa en biedt een prachtig zicht waar zoet en zout water samenkomen.

Naar het einde van de wereld

Enkele uren later, als grand finale, sta ik aan de poorten van Faro de Fisterra, de iconische vuurtoren die staat op wat eeuwenlang werd beschouwd als het einde van de wereld. Deze plek, bekend als de Costa da Morte vanwege de vele scheepswrakken veroorzaakt door de ruwe zee en hoge kliffen, is omhuld met legendes. Voor velen die de Camino de Santiago hebben gelopen, symboliseert Fisterra het einde van een reis en het begin van een nieuw hoofdstuk, volgens de overlevering gekenmerkt door het ritueel van het in zee gooien van de wandelschoenen.

Staand op deze historische plek, kijkend over de onstuimige oceaan, voel ik een diep gevoel van voldoening en reflectie. Het is tijd om terug te keren naar huis, maar deze kampeerreis en de herinneringen aan deze geweldige regio, zullen voor altijd bij me blijven.

________________________